عباس جان! پسرم! نمي داني چقدر دوست داشتم به جاي گهواره روي پاهايم مي خوابيدي. آرام آرام تکانت مي دادم و برايت قصه مي گفتم.

امشب دوباره دلم تنگ است. تنگ روزهاي کودکي ام. روزهايي که مي توانستم راه بروم و از خانه تا مدرسه را يک نفس بدوم. جاي خالي خيلي چيزها را مي توانم با نقاشي و نوشتن پر کنم، اما جاي خالي بعضي چيزها هيچ وقت برايم پر نمي شوند. مثل بابا و دوستم عباس. هنوز هم بعضي شب ها با کابوس آن روز از خواب مي پرم. همان روزي که مي خواهم امشب قصه اش را برايت تعريف کنم. بزرگتر که شوي بازهم برايت همين قصه را خواهم گفت.

نوجوان که بودم، به قول مامان؛ خواب و خوراکم کتاب هاي قصه بود و نقاشي هايش. هر کتاب برايم مثل سفري دور و دراز بود که مي توانستم خودم را جاي قهرمان هايش تصور کنم. با ديوها بجنگم و با فرشته ها پرواز کنم. شايد تاثير همان قصه ها بود که بعد از آن اتفاق تلخ  توانستم با گول هاي بزرگ زندگي ام بجنگم و حالا روي پاهاي نداشته ام بايستم.                                                              

وقتي ناظم سر صف اعلام کرد که فردا پول برگه هاي امتحاني را ببريم. دلم هري ريخت. پول برگه ها دقيقن نصف پول چکمه هايي بود که جمع کرده بودم. چکمه هاي قهوه اي پشت ويترين مغازه‌ي آسيدعلي. هروقت با عباس از مدرسه برمي گشتيم. راهم را به خيابان اصلي کج مي کردم تا مطمئن شوم که چکمه ها فروخته نشده اند.                                                

اول صبحي ناظم حالم را گرفته بود. آن روز چيزي از درس ها نفهميدم. تمام حواسم پيش چکمه ها و مامان بود. دوست نداشتم پول برگه ها را از او بگيرم. ديده بودم از عمو پول قرض کرده تا برايم کاپشن بخرد. اين بار که برگشتن بابا طول کشيده بود، مامان بهانه گيري مي کرد.  پول تو جيبي من هم کمتر شده بود. اينجور موقع‌ها که خبري از بابا نمي‌شد، مامان مي‌گفت: حتمن عمليات دارند. کلي نذر و نياز مي‌کرد تا سالم برگردد. معني عمليات را نمي‌دانستم. فقط حدس مي‌زدم جنگ و درگيري شديدتر از هميشه است. چون باباي عباس هم در عمليات شهيد شده بود و جنازه‌اش برنگشته بود.

 بابا که از جبهه برمي‌گشت، مامان مي‌خنديد و قشنگ‌ترين لباس‌هايش را مي‌پوشيد. بيشتر شب‌ها سه نفري سوار موتور بابا مي‌شديم ومي‌رفتيم پارک نزديک خانه‌مان. شام را که مي‌خورديم با توپ پلاستيکي من وسطي بازي مي‌کرديم. فالوده هاي پارک آزادي حرف نداشت. شيرين تر بود و رشته هايش درازتر. زماني که بيست مي‌گرفتم. بابا برايم دوتا فالود مي‌خريد. مال خودش را که مي خورد، مي خنديد و مي گفت؛ بيام کمکت؟  گاهي اجازه مي دادم دومي را مشترک بخوريم.

کار بابا بنايي بود. هروقت مي‌آمد مرخصي چندماهي کار مي‌کرد. پول‌هايش را مي‌داد به مامان و دوباره مي‌رفت. مامان به همين راحتي‌ها اجازه نمي‌داد برود. بابا کلي برايش حرف مي‌زد و قربان صدقه‌اش مي‌رفت تا راضي‌اش کند. موقع بدرقه، بابا دستم را مي‌گرفت و با خنده به مامان مي‌گفت:- مي‌خوايم باهم دو کلام مردونه حرف بزنيم...اجازه هست؟ مامان تندتند پلک مي‌زد تا اشک‌هايش سرزير نشود. يکي از بهترين لحظه‌هاي زندگي‌ام زماني بود که دست در دست بابا تا سر کوچه مي‌رفتيم و او برايم حرف‌هاي مردانه مي‌زد. آن لحظه احساس غرور مي‌کردم. آخرين باري که باهم مي‌رفتيم آرزو ‌کردم کاش کوچه‌مان به اندازه‌ي تمام شهر دراز بود. اين تکه از حرفش هنوز توي ذهنم تکرار مي‌شود:عباس جان!بعد از من تو مرد اين خونه‌اي. بايد مثل مرد رو پاي خودت وايستي.

موقع گفتن اين حرف دست به موهايم کشيد و پيشاني‌ام را بوسيد.

آن‌شب چندبار خواستم قضيه‌ي پول برگه ها را به مامان بگويم اما ياد حرف بابا افتادم و منصرف شدم. آخرسرتصميمم را گرفتم. به خودم قول دادم آن‌قدر بيست بگيرم که با پول فالوده هاي جايزه بشود پوتين ها را خريد. تا آن موقع بايد با آن کتان‌ها چيني سر مي‌کردم و نمي‌گذاشتم مامان بفهمد که  کف انگشتم سوراخ شده.

آن روز ظهر عباس  زودتر از هميشه آمده بود دنبالم. نو نوار شده بود. کاپشن و کلاه تازه پوشيده بود. وقتي بهش گفتم مبارکه. زبانش را جاي دندان افتاده‌اش کشيد و گفت: تو کي مي‌خواي پوتين‌هاتو بخري؟

شانه بالا انداختم و حرف را عوض کردم:

- مامانم آش پخته...مي‌خوري؟

خنديد و لپ‌هايش جمع شد. دستي به شکمش کشيد و گفت:- راستش خيلي گشنمه... صبر نکردم ناهار آماده شه.

دستش را گرفتم و کشيدمش داخل. همان موقع صداي سوت آﮋيربلند شد. دست در دست عباس دويديم به طرف زيرزمين. پله ها را دوتا يکي پريديم. مامان هم پشت سرمان وارد شد. تندتند زيرلب ذکر مي گفت. ديوار سوتي شکست و صداي انفجار از نقطه اي دور بلند شد. مامان آه بلندي کشيد و محکم سرمان را به سينه اش چسباند. صداي آﮋير که قطع شد، چنددقيقه اي صبر کرديم و از پناه گاه بيرون آمديم.

 آش پختن مامان هم بي‌مناسبت نبود. اول صبحي که داشت نخود و لوبيا بار مي‌گذاشت بي‌حوصله بود، مي‌گفت شب خواب بد ديده. دلشوره‌ي بابا را داشت. نذر آش ده همسايه کرده بود تا بلا رفع شود. آش همسايه ها را که پخش کرديم ديرمان شد. با عباس يک‌نفس تا سر خيابان دويديم. موقع دويدن پول‌‌ها توي جيب کوله‌ام شلق شلق صدا مي‌دادند. نزديک مغازه آسيدعلي از خيابان رد شدم تا چشمم به پوتين ها نيفتد. عباس اصرار مي کرد تند باشم. مي‌دانستم از ذوق لبا‌س‌هايش دوست دارد زوتر به مدرسه برسيم. به سر کوچه که رسيديم، دوباره هواپيما شديم. عباس دستانش را پرنده وار باز کرد. چند قدم از من فاصله گرفت و آرام دويد. دور خودش چرخيد، چشمکي به من زد و گفت که زود باشم. اين حالت که بهش دست مي داد هيچ کس را نمي ديد. دخترهاي مدرسه ي همسايه از کنارمان رد مي شدند و چپ چپ نگاه مان مي کردند. گاهي هم متلک بارمان مي کردند. اما عباس گوشش به اين حرف ها بدهکار نبود. روزهايي که حالش خوب بود دلش مي خواست پرواز کند. ماجراي انشاي آن روزش هنوز خاطرم هست. نوشته بود آرزو دارد وقتي بزرگ شد خلبان شود. اما  خانم معلم بعد کلاس بهش گفت که بهتر است به فکر شغل ديگري باشد، شرط مهم خلباني آن است که عينکي نباشي. اما عباس عينکي بود. با فهميدن اين موضوع تا مدتها دمغ بود. وقتي بهش گفتم آب هويج براي چشمانش خوب است. بعد از آن تمام پول تو جيبي هايش را مي داد و آب هويج مي خورد.

 وسط هاي کوچه بوديم که ناگهان صدايي بلند شد. مثل صداي رعد از دوردست. سربلند کردم. چيزي هوا را شکافت و سوت کشان از بالاي سرمان رد شد. دود غليظ و سياهي که تنوره مي کشيد و مي چرخيد. صدا در انتهاي کوچه ترکيد؛بومب! ساختمان مدرسه ي دخترانه فرو ريخت و گرد و خاکش به هوا بلند شد. زمين زيرپايم لرزيد. پرت شدم به طرف ديواره ي کوتاه بيمارستان که کنار کوچه بود. چسبيدم از ميله هايش. اطرافم پر از سروصدا شده بود. صداي جيغ و ناله و فرياد. عباس هاج و واج وسط کوچه ايستاده بود. چشم هايش از ترس گشاد شده بود. سوت هاي بعدي نزديک تر شد. داد زدم؛ عباس بخواب. تا به خودش بجنبد، يکي درست نزديکش ترکيد. انگار که با چيزي محکم بکوبند به پاهايم، تعادلم را از دست دادم و افتادم روي زمين. قلبم سوخت و  ديگر چيزي نفهميدم.

يک دشت خيلي بزرگ، تا چشم کار مي کرد لاله بود. من و بابا و عباس روي تپه اي ايستاده بوديم که دورتادورش هواپيماها صف بسته بودند. بابا و عباس يونيفرم خلباني به تن داشتند. چيزهايي بهم مي گفتند و مي خنديدند که من سر در نمي آوردم. عباس عينکش را برداشته بود و چشم هاي ريزش درشت تر و براق تر شده بود. با سر به پاهايم اشاره کرد. نگاه کردم. پوتين هاي قهوه اي توي پايم بود. اما اصلن از داشتن آن ها خوشحال نشدم. عباس دست روي قلبش گذاشت و خنديد. بابا دستي به پشتم زد و گفت: ماشاا...برا خودت مرد شديا...يادت که نمي ره چه قولي بهم دادي؟  بوي عطري که هميشه مي زد فضا را پر کرده بود. در جوابش فقط خنديدم. رو به عباس گفتم: بالاخره به آرزوت رسيديا، ديدي گفتم چشمات خوب ميشه.

نگاهي به هواپيماها انداخت و گفت: ديگه احتياجي به اونا ندارم، خودم مي تونم پرواز کنم.

به پشت برگشت و بال هايش را باز کرد. دوبال سفيد و بزرگ. داشتم از تعجب شاخ در مي آوردم. دست بابا را گرفت و هردو از روي تپه پريدند. بال هاي بابا بزرگ تر بود. چندبار دور من چرخيدند و دور شدند. خواستم بدوم دنبال شان که پاهايم ياري نکرد. بي حس شده بودند و از زمين کنده نمي شدند. خودم را روي زمين کشيدم و با گريه بابا را صدا  زدم. اما بدون اينکه برگردند از من دورتر شدند. در ميان داد و بيداد خودم، صداي مامان را شنيدم:

-مجيد! مجيد جان...عزيزم...

هاله ي سفيدي روبرويم حرکت مي کرد. هاله رفته رفته پررنگ تر مي شد و شکل مامان را به خودش مي گرفت. مامان داشت گريه مي کرد. چشمهايش قرمز شده بود و صورتش خيس اشک.

جاي عطر بابا بوهاي درهم و خفه اي حالم را بهم زد. بوي داروهاي بيمارستان و گوشت سوخته. سربرگرداندم، روي تخت ها و زمين پر از بچه هاي  باندپيچي شده اي بود که ناله مي کردند.

مامان با گوشه ي چادر اشک هايش را پاک کرد و آرام پرسيد:-خواب باباتو مي ديدي؟

با شنيدن اسم بابا بغض کردم. خواستم جوابش را بدهم اما زبانم مثل چوب در دهانم خشک شده بود. ياد آخرين لحظه اي افتادم که چيزي بين من و عباس ترکيد. بعد همه چيز در يک لحظه مثل فيلم از ذهنم گذشت؛ صداهاي گوشخراش، خراب شدن مدرسه، بچه ها، پرواز عباس. بريده بريده پرسيدم:-ع...عباس کو؟

هق هق گريه ي مامان بلند شد. دست روي سينه ام  گذاشت و با گريه خنديد. اشک از گونه هايم راه کشيد و ريخت روي گردنم. دست به پاهايم کشد و گفت:- درد که نداري؟

درد؟ با گفتن اين کلمه احساس کردم تمام بدنم درد مي کند. مخصوصن پاهايم. درد همراه خارش شديد. سينه ام مي سوخت و به سختي نفس مي کشيدم. خم شدم پاهايم را بخارم که...که جاي پاهايم پتو را چنگ زدم. با جيغ و داد زني توي سالن درد را فراموش کردم.از کنار اتاق رد شدني ديدمش. زن جواني که پارچه ي سفيد روي برانکارد را چنگ مي زد.

- مينا...ميناجان مامان بدون تو مي ميره...گفتم ناهارتو بخور بعد برو، گفتي عجله دارم، عجله داشتي که مامانو تنها بذاري...بلند شو عزيزم...

صداي ناله اش به جيغ کشداري تبديل شد.

 - خدا...خدا! صدامو به عزاي تک تک بچه هاش بنشون که دسته گل منو پرپر کرد...

با گفتن اين جمله محکم به سروسينه اش مي زند. با شنيدن اسم صدام ياد حرف بابا افتادم که براي راضي کردن مامان با حال عجيبي اين کلمات را مي گفت:

- مرضيه جان! آخه تو که روز بمباران اهواز نبودي ببيني چطور بچه هاي معصوم کنار دفتر و کتاب هاشون غرق به خون جون داده بودن... خدا لعنت کنه صدامو...دلم آدم کباب مي شد...

مامان نگاه خسته اش را بهم دوخت و گفت:

- مجيدجان پرسيدم درد داري؟

با صداي خفه اي گفتم:-پاهام... کف پاهام مي خاره.

رنگ از روي مامان پريد. دست برد لاي موهايم:

- آخه پاهات باندپيچي شده عزيزم...نمي شه بخارمش...

صدايش مي لرزيد. آن روزچندباردر جوابم همين جمله را تکرار کرد. اجازه نمي داد خودم بلند شوم. وقتي دنبال پرستار رفت بيرون، طاقت نياوردم، سرم را از دستم کندم و خم شدم به طرف پاهايم. ملافه را که کنار زدم. تمام بدنم يخ کرد. بي حس شدم. پاهايم کوتاه تر شده بود. باندپيچي شده تا زانو. وحشت کرده بودم. بدون اينکه متوجه باشم چندبار مامان را صدا زدم و دوباره از حال رفتم.

گريه نکن عباسم، آرام بگير عزيزم. ببخش که نمي توانم روي پاهايم تکانت دهم. بزرگتر که شوي، قصه هاي شيرين تري برايت خواهم گفت. از همان هايي که براي بچه ها مي نويسم. و تا وقتي که قلب عباس  توي سينه ام مي تپد، از او هم برايت خواهم گفت.